صدای سکوت در روز جهانی ناشنوایان

به گزارش پایگاه خبری آوانا خبر به نقل از خبرگزاری فارس استان کردستان؛

در روز جهانی ناشنوایان، مفهوم صدای سکوت معنایی دوگانه می‌یابد، از یک سو، نشان از انزوای اجتماعی ناشی از نبود زیرساخت‌های آموزشی و ارتباطی است و از سوی دیگر، فرصتی برای بازخوانی تجربیات موفق در شکستن این چرخه. روایت‌هایی از روستاهای دورافتاده که با تغییر در مدیریت و سلامت، توانسته‌اند زنجیره معلولیت را قطع کنند، نشان می‌دهد که سکوت نباید به معنای نادیده گرفته شدن باشد، بلکه باید محرکی برای تغییرات ساختاری در سطح کشور باشد.

روستای علی‌آباد کرفتو در شهرستان دیواندره، زمانی با آماری نگران‌کننده شناخته می‌شد؛ روستایی که با وجود جمعیت محدود، ۴۳ معلول کر و لال در آن حضور داشتند. این وضعیت، فشار مضاعفی بر ساختار خانواده‌ها وارد می‌کرد؛ تا جایی که در این روستا، نمونه‌های تکان‌دهنده‌ای از خانواده‌های ۷ نفره مشاهده می‌شد که ۵ نفر از آن‌ها کر و لال بودند. در چنین شرایطی، حتی افراد سالم خانواده نیز ناچار بودند برای برقراری ارتباط، زبان اشاره بیاموزند و زندگی عادی خود را با محدودیت‌های ارتباطی خانواده روبه‌رو شوند.

اما نقطه عطف این داستان، بازگشت توجه مسئولان پس از گزارش‌های مستند خبرگزاری فارس در سال ۱۳۹۹ بود. با آستین بالازدن مسئولان استان کردستان و تمرکز بر تأمین امکانات رفاهی، زیرساختی و ارتقای سطح مراقبت‌های سلامت، معجزه رقم خورد.

امروز، علی‌آباد کرفتو به نمونه‌ای موفق برای قطع زنجیره معلولیت ناشنوایی تبدیل شده است؛ نتیجه این اقدامات، متولدنشدن نوزاد کر و لال در سال‌های اخیر است.

با این حال، تجربه علی‌آباد کرفتو نشان می‌دهد که پیشگیری پزشکی تنها نیمی از مسیر است. نیمه دیگر، ایجاد زیرساخت‌های آموزشی و اجتماعی است. آنچه امروز برای کودکان ناشنوا و معلولیت‌های شنیداری حیاتی است، ایجاد مکان‌های تخصصی نظیر مدرسه ناشنوایان است. بدون وجود مدارس و مراکز آموزشی ویژه، کودکان ناشنوا نمی‌توانند مهارت‌های لازم برای ادغام در جامعه را کسب کنند و این چرخه، ممکن است دوباره تکرار شود.

تجربه علی‌آباد دیواندره ثابت کرد که معلولیت‌ها تنها یک مسئله پزشکی نیستند، بلکه ریشه در ساختارهای اجتماعی و آموزشی دارند. همان‌طور که در این روستا با مداخله در زیرساخت‌ها، نرخ تولد نوزادان با معلولیت شنیداری به صفر رسید، در سطح کلان نیز باید با ایجاد زیرساخت‌های ارتباطی و آموزشی، از انزوای این قشر جلوگیری کرد.

در روز جهانی ناشنوایان، الگوی علی‌آباد کرفتو باید به یک «نقشه راه» برای کل کشور تبدیل شود. اگر بتوان با تمرکز بر آموزش‌های پیشگیرانه، ارتقای سلامت مادران و ایجاد زیرساخت‌های آموزشی نظیر مدارس تخصصی ناشنوایان، زنجیره معلولیت را در هر نقطه از کشور قطع کرد، می‌توان جامعه‌ای فراگیر و بدون تبعیض ساخت.